Evrimsel hissiyat

 

Marketten sebze-meyve alışverişi yaparken kendimi yiyecek toplayan maymun gibi hissediyorum. Yiyecek toplayan maymun nasıl hisseder bilmiyorum ama içimi bir hüzün kaplıyor. 

Yazıyla birlikte kullanmak için görsel ararken "monkey picking" yazdım birbirlerinin piresini vs. ayıklayan maymunlar çıktı bir sürü. Arada bir beyimle birbirimizin kafasından pire ayıklayıp onu ağzımıza götürüyor gibi yapıp eğleniyoruz. Az salak değiliz.

İstanbul Metrosu’ndan Yeni Hizmet

İstanbul metrosu isteseniz de istemeseniz de sizi aylar hatta yıllarca görüşmediğiniz insanlarla bir araya getiriyor. 

İki haftadır görüşmediğiniz abiniz...

Metroda!

Bir yıldır adını bile duymadığınız ama bir dönem sık sık çağırdığınız dublajcı...

Metroda!

İki yıl önce kısa bir süre çalıştığınız yerdeki iş arkadaşınız...

Metroda!

On yıldır bir kez bile karşılaşmadığınız lise arkadaşınız...

Metroda!

Geçen ayın dökümü böyle sevgili blog. Diğer yöntemlere kıyasla çok daha hızlı ve nispeten konforlu olduğu için birkaç aydır işe metroyla gidip geldiğimden sosyalleşmek zorunda kalıyorum. Çok üzülüyorum.

The Importance of Being Morrissey'i izledim geçenlerde. Şöyle bir diyalog geçiyor:

Morrissey: I never make phone calls, ever... Never.
Interviewer: Why not?
Morrissey: Well mostly because I don't want to speak to people… And faxes are quicker.
Interviewer: So you don't answer the phone?
Morrissey: No..No..I never answer the phone. No..never, never, never.

Adam faks çekerek iletişim kurmayı tercih ediyormuş. Vay canına... Belgesel 2003'te yapılmış, artık email gönderiyordur diye tahmin ediyorum. 

Yumurtaya can veren Allah beni niye Morrissey gibi telefonda konuşmak istemiyorsa konuşmama lüksünden mahrum ediyorsun? Hadi onu geçtim de evime ya da işime gitmeye çalışırken ne zamandır görmediğim insanların bebeği, işi, eğitimi vs. ile ilgili bilgi alıp arayı kapatmak zorunda kalmasaydım bari. Piffff...

Yol Şiirleri

                                               Çok sanatsal bir çalışma. Öyle böyle değil...     

Toprak yolları arşınladıktan sonra,
Rezil olurdu üstümüz başımız,
Eğlenceydi bizim yegâne aşımız,
Nasıl yarılmıştı düşünce kaşımız...


Tedavülden kalkan paraların
Resimlerine bakar dururduk,
En ücra köşelerini gezerken ülkenin,
Nice alemlere akar dururduk.

Valizimi aldım elime,
Al renkli şal bağladım belime,
Galiba hakim olamadım dilime...
O nedenle azarladı beni,
Normandiyalı sefil kadın Halime.

Evropa ülkeleri dışında da trenle pek yolculuk etmişliğim yok. Nedense bu konuya odaklanmışım. Aslında yol değil de ulaşım şiirleri demek daha doğru ama yol şiirleri daha rafine bir hissiyat yaratıyor efendim.
Ayrıca fark ettiyseniz çok hisliymişim ergenlik çağındayken.

Barbunya

Bir gün gecikmeyle de olsa yıllardır sakladığım muhteşem satırları gün yüzüne çıkarıyorum.

Balkonda oturulan yaz akşamlarında,
Ağzımı bıçak açmazdı kimi zaman...
Rozetlerini basmalarını umardım;
Barbunyam seni yakamda taşısam,
Uzun uzadıya midemde yaşasan,
Ne hoş olur diye düşüncelere dalardım.
Yalnız başıma inerdim dereye,
Ah sensiz geçmiyor inan bir saniye...

Görseli afiyetolsun.netten aldım. Onlar da belki başka yerden bulmuştur, bilemiyorum.